Kategoria: Recenzje

Niemal 100 lat temu na półki sklepów perfumeryjnych trafiły minimalistyczne szklane buteleczki z perfumami sygnowanymi nazwiskiem Gabrielle Bonheur Chanel, znanej wszystkim jako Coco. Mimo upływu czasu Chanel No. 5 swym zapachem nieustannie zachwycają kolejne pokolenia i uznawane są za symbol luksusu oraz nowoczesnej, stylowej kobiety. O Chanel No. 5 krążą legendy, wydano też wiele publikacji na temat ich powstania. Tę ciekawą historię, jak również życie samej Gabrielle Chanel, wielkiej projektantki, która na zawsze odmieniła świat mody, przybliża nam w swej powieści Michelle Marly. Mademoiselle Coco. Miłość zaklęta w zapachu to opowieść fikcyjna, ale inspirowana prawdziwymi postaciami oraz wydarzeniami. To historia powstania zapachu Chanel No 5 a także historia miłosnych zawirowań legendarnej projektantki. Michelle Marly przedstawia w niej swoją wersję wydarzeń oraz własny obraz ikony stylu. Powieść szczególnie ciekawie przedstawia krąg towarzyski Coco Chanel. Opowiada o jej przyjaciołach, kochankach, wpływowych i słynnych znajomych. Pojawiają się tu m.in. Boy Capel, Dymitr Romanow, Siergiej Diagilew, Igor Strawiński, Pablo Picasso i Misia Sert (a właściwie Maria Zofia Olga Zenajda Godebska). Bardzo szybko staje się jasne, że to mężczyźni odgrywają ważną rolę w życiu Coco Chanel. Przyczynkiem fabularyzowanej historii powstania kultowych perfum okazuje się, przerwana tragicznym wydarzeniem, relacja dwojga zakochanych a także pewna chusteczka. Kiedy wydaje się, że Coco ma już wszystko, w grudniu 1919 roku w wypadku samochodowym ginie jej kochanek i wielka miłość Arthur Edward „Boy” Capel. Zrozpaczona Coco pogrąża się w żałobie tak głębokiej, że jej służący musi wezwać na pomoc przyjaciółkę projektantki, Misię Sert. Próbuje ona przywrócić sens życia Gabrielle, prosząc, by poświęciła się pracy oraz kontynuowała projekty, jakie pierwotnie wymyśliła i omawiała ze zmarłym kochankiem. Dopiero to -chęć kontynuacji zadań ustalonych z Capelem – motywują Coco do działania. Trzyma się jednego pomysłu: razem z Boyem rozważała wręczenie swoim najwierniejszym klientkom wyjątkowego prezentu bożonarodzeniowego, czyli stworzonych przez siebie perfum. Po jego śmierci staje się to dla niej rodzajem hołdu dla Boya, Coco za wszelką cenę chce wprowadzić na rynek coś bardzo wyjątkowego i niepowtarzalnego. Przystępuje więc do realizacji dzieła stworzenia zapachu domu mody Chanel, który teraz nabiera dla jego właścicielki nowego znaczenia, ma być bowiem żywym pomnikiem na cześć utraconej miłości. By powstał idealny zapach, potrzebuje inspiracji. Stworzenie Eau de Chanel, jak pierwotnie chciała nazwać swe perfumy Coco, stanowi główną oś fabularną powieści Marly. Autorka rozbudowuje jednak ten okres z życia projektantki, skupiając się również na opisie jej późniejszych romansów, które także wywarły znaczący wpływ na powstanie najsłynniejszych perfum świata. Oto bowiem obcując z ówczesną bohemą artystyczną, Chanel poznała Siergieja Diagilewa, założyciela zespołu Les Ballets Russes. Podczas podróży do Wenecji rosyjski impresario podaje jej chusteczkę- pamiątkę z utraconej ojczyzny – nasączoną perfumami stworzonymi specjalnie dla rodziny carskiej. Gabrielle od razu wiedziała, że to właśnie taki zapach, choć w unowocześnionej formie, powinien reprezentować jej dom mody. Jednak esencja, którą zawierała chusteczka była po rewolucji w Rosji nieosiągalna. Wówczas z pomocą Chanel przyszedł jej kolejny kochanek – bratanek zamordowanego cara Mikołaja II, wielki książę Rosji, Dymitr Pawłowicz Romanow, który zaprowadził ukochaną do Ernesta Beaux, byłego perfumiarza na carskim dworze. On właśnie zaprezentował Coco kilka próbek zapachów, z których Chanel wybrała zapach numer 5. Oficjalne nuty: pomarańcza, bergamotka, cytryna, róża, jaśmin, nuty owocowe, paczula, absolut wanilii, fasola tonka, labdanum, piżmo. „Mademoiselle Coco” nie stanowi publikacji biograficznej sensu stricto. Jednakże Marly żywi nadzieję, iż opisany w niej bieg wydarzeń na tyle odpowiada faktom, na ile to tylko możliwe. Narracja autorki skupia się szczególnie na wewnętrznych rozterkach Gabrielle, związanych nie tylko z utratą ukochanego Arthura „Boya” Capela, ale też z relacjami z pochodzącymi z Rosji kochankami: kompozytorem Igorem Strawińskim oraz księciem Dymitrem Romanowem. Marly, przedstawiając niewielki przecież wycinek życiorysu Coco, zwraca uwagę na kwestie od lat intrygujące nie tylko miłośników mody: Chanel przypisywano wiele związków, często ze znanymi osobistościami, projektantka nigdy jednak nie wyszła za mąż. Temat relacji damsko-męskich wydaje się często dominować w powieści i książkę momentami czyta się jak powieść romansową, gdzie wątek stworzenia perfum oraz innych dokonań Chanel schodzą na drugi plan. Na szczęście, książka obfituje również w słynne postaci ówczesnej bohemy, wśród której spędzała czas Gabrielle, dzięki czemu czytelnik może przeniknąć do tego świata sztuki, ale i tragicznych losów rosyjskich emigrantów i ich związków z bogatymi Francuzkami. Także postać Chanel na kolejnych stronach powieści zostaje opisana również w retrospekcjach, co pozwala odkryć więcej faktów na jej temat. Mademoiselle Coco. Miłość zaklętą w zapachu” można więc uznać za lekki romans z historycznymi elementami. Atutem publikacji Wydawnictwa Marginesy jest jej opracowanie graficzne. Okładka, przedstawiająca portret Gabrielle Chanel z pewnością przyciąga uwagę potencjalnego czytelnika. Historię opowiedzianą przez Marly dopełnia posłowie, mieszczące między innymi krótkie informacje biograficzne dotyczące bohaterów powieści – wśród nich można odnaleźć takie nazwiska jak Pablo Picasso, Jean Cocteau, François Coty… „Mademoiselle Coco” przedstawia się jako opowieść o kobiecie pełnej kontrastów, targanej namiętnościami, ale skupionej na pracy, żywej legendzie stylu. Marley w pełni udało się ukazać wyjątkowo barwny życiorys Coco. Lektura książki może okazać się impulsem do zapoznania się ze szczegółową biografią projektantki, nieustannie wzbudzającą ogrom emocji.

Książka napisana przez Natalię Kustosz jest bardzo pozytywna w odbiorze. Autorka dzieli się swoimi przemyśleniami na temat choroby, z którą przyszło jej się zmagać i daje czytelnikowi nadzieję, że nawet z tak ciężkiej sytuacji można wyjść zwycięsko. Książka jest napisana młodzieżowym językiem, pomimo trudnej tematyki i doświadczeń bohaterki czyta się ją bardzo lekko. Główne skrzypce odgrywa młodziutka Natalia, dziewczyna z siłą i pogodą ducha, która pomimo ciężkiej przewlekłej choroby i problemów ze zdrowiem pokonuje z uśmiechem na twarzy i wrażliwością problemy dnia codziennego. Bohaterka niejednokrotnie podnosi czytelnika na duchu, który czytając tekst utożsamia się z nią, wyobraża sobie, iż to on jest w podobnej sytuacji  i podziwia młodą kobietę, że tak dzielnie znosi przeciwności losu. Poznajemy tutaj nie tylko Natalię, ale jej siostrę, rodziców, grono pedagogiczne, jak i klasę do  której z powodów zdrowotnych nie mogła uczęszczać. To nie tylko bohaterka zmaga się trudnościami jakie zesłał jej los, ale także i rodzina, oraz najbliżsi z otoczenia, czytając książkę dowiadujemy się przez jaką drogę oni wszyscy przechodzą, razem z nimi cierpimy, doznajemy wzloty i upadki, pokonujemy jak i oni problemy z podniesionym czołem. Książka ta niesie przesłanie, radość, nadzieję, która nie gaśnie, pomimo tych doświadczeń tak jak wspomniane zostało wyżej czyta się ją lekko. Biografia jest godna polecenia w szczególności do dorastającej młodzieży.

Alberto Vázquez-Figueroa „Piękna bestia” Autorem Pięknej bestii jest Alberto Vázquez-Figueroa, poczytny hiszpański pisarz, mający na swoim koncie liczne powieści, w tym historyczne. Tym razem autor osnuł fabułę powieści wokół mrocznej postaci Irmy Grese, SS-manki, nadzorczyni bloków żeńskich w kilku niemieckich obozach koncentracyjnych (m.in. w Auschwitz), która zasłynęła ze szczególnego okrucieństwa. Piękna i sadystyczna Irma Grese, nazywana „piękną bestią”, zapisała się w historii świata jako jedna z najbardziej wynaturzonych i bestialskich kobiet. Choć jest ona tematem powieści, książka wygląda na pierwszy rzut oka jak znajome wywiady-rzeki. W świat wojny i obozów wprowadza nas bowiem długa rozmowa między wydawcą Mauro Balaugerem a Violetą Flores. Bogata, wiekowa matrona zgłasza się do wydawcy chcąc opowiedzieć mu swą bolesną historię o Irmie Grese. Balauger słucha autobiograficznej opowieści hiszpanki, która dziwnym zrządzeniem losu, uciekając przed grozą wojny domowej, znalazła się w Berlinie wraz z matką. Nastolatka musi zmierzyć się z realiami III Rzeszy, nową miłością matki i zbliżającą się wojną. Skomplikowane losy i tułaczka Violety Flores po Europie pokazują w jak trudnym położeniu byli ludzie, którzy znaleźli się w niewłaściwym miejscu, o niewłaściwej porze. Ale to tylko przygrywka dla głównego tematu – relacji miedzy Flores a trzy lata starszą Grese, spaczoną „córką mleczarza”. Blondynka o oczach zimnych jak lód, wybrała sobie piękną hiszpankę na ofiarę i uczyniła ją swoją niewolnicą, nie tylko seksualną. Życie Violety było uzależnione od woli Irmy i mogło się skończyć w każdej chwili. Vázquez-Figueroa zbudował poszczególne postaci w sposób dość jednoznaczny. Balauger, człowiek obciążony życiowymi problemami, zdaje się być nieco nieporadny i zagubiony wobec starszej Flores. Ta z kolei, mimo swojego wieku, jest obrotna, pije, pali i ma bardzo światły umysł. Do tego jest ironiczna, bystra i jak się okazuje – przebiegła. Z kolei Irma Grese, postać autentyczna, zarysowana została jako nazistka przesiąknięta zbrodniczą ideologią. Dziewczyna jest egocentryczną, lubieżną, pozbawioną skrupułów sadystką o możliwościach większych niż wynikałoby to z jej obozowej funkcji. Wszystko dzięki oddaniu partii i biseksualizmowi. Ustami Flores autor rysuje postać spaczonej psychiki dziewczyny, która stała się postrachem Auschwitz i „jędzą z Belsen”, ale nie rozstrzyga czy byłaby tą samą osobą, gdyby nie okoliczności w jakich się znalazła. Przyznać trzeba, że książka wciąga. Napisana jest wartkim, sugestywnym językiem, ubarwionym trafnymi spostrzeżeniami Flores, która wyrasta na swego rodzaju znawcę życia i ludzi. Jej specyficzny stosunek do życia jako faktu, do minionych wydarzeń szokuje Balaugera i może szokować również niektórych czytelników, ale wynika to z jej doświadczeń. Niewątpliwym plusem książki jest stopniowe budowanie postaci Flores, która z czasem okazuje się bardziej przebiegła niż mogłoby się to początkowo wydawać. Minusem jest rozbudowa wątków dotyczących prywatnego życia Balaugera (problemy z żoną czy obawa przed Alzheimerem) – wydają się one zbędne. Tym nie mniej postać wydawcy zespaja powieść klamrą. Oprócz wydarzeń i miejsc historycznych, w rozmowie dwojga ludzi pojawia się coś, czego obecność trudno wytłumaczyć. Jakkolwiek powieść rządzi się swoimi prawami, to ustami bohaterów autor przekazuje czytelnikom pewne spojrzenie na relacje rządzący-rządzeni. Flores i Balauger wymieniają się spostrzeżeniami na temat negatywnej roli polityków, zła które czynią dla własnej korzyści kosztem zwykłych, szarych ludzi. Pojawiają się również odniesienia do Henry’ego Kissingera, Dicka Cheneya, Georga W. Busha czy Ala Gore’a. Nie wnoszą one nic do powieści, a sprawiają wrażenie, jakby autor przemycał własne opinie na karty książki. Podsumowując, mimo wskazanych wad i moralizatorstwa, dostajemy ciekawą, chociaż niezbyt skomplikowaną opowieść o ludzkiej naturze, opartą na losach „jędzy z Belsen”. Ona sama zapłaciła własnym życiem za życia, które odebrała.

Książka Agnieszki Staszak pt. Rita”, to rewelacyjna, wciągająca powieść o kobiecie pochodzącej z mafijnej rodziny, gdzie pełno jest intryg, manipulacji i brutalności. Akcja jest wartka, ciągle coś się dzieje i nie sposób oderwać się, bo chęć poznawania coraz to nowych faktów jest silniejsza. Główna bohaterka – Rita to znana projektantka, która jeszcze przed trzydziestką osiągnęła olbrzymi sukces. Jest ona świetną projektantką bielizny dla pań, mieszka w pięknym, rzymskim apartamencie, ma przystojnego kochanka i na pozór jest szczęśliwa. Jednak pod maską opanowania jaką nosi na co dzień, jest udręczoną przez traumatyczne wspomnienia kobietą, która nie do końca pogodziła się z przeszłością. Przeżyta pięć lat wcześniej trauma pozostawiła ślad w jej oczach. Dowiedziała się wtedy, że miłość jej życia, Leo, nie jest tym, za kogo się podawał, a jej ojciec współpracuje z włoską „Rodziną”. Sprawa nabiera dramatyzmu, gdy okazuje się, że Rita jest w ciąży. Nie chcąc dla siebie i dziecka życia w mafijnym środowisku, ucieka z rodzinnego miasta nad jeziorem Garda i ukrywa się w opuszczonym domu w Toskanii. A wtedy zaczyna się za nią pogoń. Po pięciu latach wraca ona do miasteczka, w którym się wychowała, by uczestniczyć w ślubie jej przyjaciółki Anny. Znajome otoczenie i niezbyt życzliwi jej ludzie przypominają Ricie wszystkie przeżycia jakich doznała. Do tego spada na nią nowe nieszczęście. „Rita”, to relaksująca książka, z ciekawą akcją. Jest niebanalną lekturą na lato.

Książka B.A. Paris pt. Dylemat to thriller z pogłębioną psychologią bohaterów. Główną postacią powieści jest Livia dojrzała kobieta, od lat, mimo sprzeciwu rodziców, związana z Adamem, z którym stanowią udane i szczęśliwe małżeństwo. Para ma dwójkę dzieci. Livia wkrótce obchodzi 40 urodziny, które zapowiadają się wyjątkowo hucznie. Podjęła też ostatnią próbę pogodzenia się z rodzicami i zaprosiła ich na przyjęcie. Na uroczystość nie dotrze natomiast jej córka, Marnie, która studiuje za granicą, a Livia widzi w tym okazję do wyznania mężowi czegoś, co powinna mu powiedzieć już dawno, co diametralnie zmieni jego życie. Natomiast Adam chce, żeby przyjęcie Livii było idealne, dlatego w tajemnicy planuje ściągnąć Marnie do domu. To ma być jego wielka urodzinowa niespodzianka. W międzyczasie dokonuje jednak szokującego odkrycia. Musi powiedzieć o tym Livii, powinna poznać całą prawdę, choć wolałby nie psuć żonie tego szczególnego dnia, a goście już zaczęli się schodzić. Adam popada w cichą rozpacz, nie wie jaką decyzję należy podjąć, by strat było jak najmniej. Oboje stają przed ważnymi dylematami, które będą rzutować na ich dalsze życie. Książka B.A. Paris to fascynująca lektura, która idealnie wpisuje się w ramy gatunku. Autorka doskonale potrafi zbudować napięcie, które sprawia, że od powieści nie sposób się oderwać. Powieść skłania czytelnika do przemyśleń na temat tego, czy kłamstwo można usprawiedliwić i jeśli tak, to w jakich okolicznościach. Choć nie daje jednoznacznych odpowiedzi, pokazuje jednak, jakie konsekwencje może mieć ukrywanie prawdy przed najbliższymi.

Powieść Magdaleny Witkiewicz pt. „ Po prostu bądź”, to romans, który  już od samego początku porusza serca, autorka znakomicie przedstawia fabułę książki i wciąga czytelnia dogłębnie. Literatka jest absolwentką Uniwersytetu Gdańskiego, prowadziła własną firmę marketingową, oraz pisała powieści. Twórczyni niejednokrotnie uzyska pochwałę internautów, oraz otrzymywała nagrody za swe publikacje. Książka pt. „Po prostu bądź” to powieść która na długo zostaje w pamięci, autorka zapoznaje czytelnika z bohaterką, której życie jest poukładane, ma ona skończyć dobrą szkołę i wyjść za mąż za dobrego i pracowitego człowieka który mógłby zamieszkać w przytulnej wiosce i odziedziczyć gospodarstwo, jednak plany i marzenia Pauliny są odmienne od poglądu jej rodziców. Pragnie ona skończyć liceum i wyjechać do miasta, tam poznaje pewnego młodzieńca do którego z dnia na dzień coraz bardziej się przekonuje, odnajduje bliskie im cechy. W pewnym momencie między tymi dwojga ludźmi budzi się uczucie, kochankowie nie są w stanie nad nim zapanować. W każdej sytuacji są dla siebie bliżsi uczucie przeradza się w romans i miłość. Pewnego dnia zdarza się tragedia, w którym ginie ukochany Aleks. Wypadek przygnębia Paulinę ,kobieta po stracie ukochanego nie może sobie poradzić, szczęście które miała prysnęło jak bańka mydlana, dla młodej dziewczyny ta strata to koniec bycia szczęśliwym. Jednakże u jej boku jest przyjaciel na którego wspólnie z Aleksem mogli liczyć. Łukasz chce pomóc młodej kobiecie i ukoić jej cierpienie po stracie Aleksa. Proponuje on jej układ na który kobieta się decyduje. Bohater jest dla Pauliny oazą nadziei na lepsze jutro, pomaga w obowiązkach dnia codziennego. Między kochankami  wzrasta zainteresowanie, przyjaźń i miłości która na nowo buduje serce Pauliny. Poruszająca historia jest balsamem dla duszy. Kompozycja książki trzyma czytelnika w napięciu, przerażeniu i nagłym dobrym zwrocie akcji. Magdalena Witkiewicz w fenomenalny sposób przedstawia historię, uczucia. Romans pozostaje na długo w pamięci czytelników.